සෙනෙහසකි එය හද පතුලක සැඟවුන.... II කොටස

අම්ම මොකද මෙතන? මම අම්මගෙන් ඇහුවා පුදුමයෙන්. අනේ නැහැ දුවේ මම මේ ළමයා වේදනාවෙන් වගේ ඉන්නවා දැකලා මෙතනින් යද්දී ඇවිත් බැලුවා විතරයි. ඒත් අම්මා දන්නවද මේ කවුද කියලා. මම අර එදා විස්තර කියපු බෝයි තමා මේ. හරි පුදුම හමුවීමක්. අපේ කතාව දිහා බලන් හිටිය ඒ බෝයි යන්තම් හිනාවක් දැම්ම. ජිවිතේ බොහෝ දේ අහිමි වුන මට ඔයාල වගේ ආදරෙන් ඉන්න පිනක් නැහැ එයා කියනවා. 

අඩුමතරමේ මට දැන් යන්නවත් තැනක් නැහැ. අනේ දරුවෝ ඕවා දැන් හිතන්න එපා. අපි මුලින් සනීප වෙලා ඉමු. අම්මත් යමු දැන් වාට්ටුවට. මම අම්මත් එක්ක ආයෙම ඇඳ ලඟට ආව. ඊටපස්සේ දවසේ අම්මව අසනීප අඩු නිසා ගෙදර එක්කන් යන්න අවසර ලැබුනා. ඒත් මම අර පිරිමි ළමයාව බලන්න පස්සෙත් ඇවිත් ගියා. එයාගේ පවුලේ විස්තර කිව්වා නිසා අපිට එහෙම නරකක් හිතුනේ නැහැ. ඒ නිසා තැනක් හොයාගන්නකල් අපි එයාට අපේ ගෙදර නවාතැන් දුන්න.

එයත් තමන්ගේ රස්සාවත් කරගෙන පාඩුවේ හිටිය. මමත් වෙනදා වගේම යාලුවෙක් වගේ එයා එක්ක හිටිය. ඒත් ඒ යහළුකම යටි හිතින් වෙන හැඟීමකට ඇරයුම් කරනවා වගේ මට නොතේරුනා නෙමෙයි. ඒත් මට වැඩිය තේරුමක් නැහැ ඒ ආදරයමද කියල. එයාට හිටියේ තාත්තයි කුඩම්මයි තව පොඩි මල්ලිලා දෙන්නෙකුයි. කුඩම්ම නිසා එයාට ගෙදර එපා වෙලා තමා එදා වහ බිලා තියෙන්නේ. මම අහන්නත් කලින් ඒ විස්තර එයා අම්මයි මමයි එක්ක කිව්වා.

ටික දවසක් යද්දී එයා කිව්වා අලුතෙන් නවතින්න තැනක් හොයාගත්ත කියල. ඒත් මම නම් එයා දුරස් වෙනවට ආස වුනේ නැහැ. ඒත් මට එපා කියන්නත් බැරි නිසා කමක් නැහැ කියල හිත හදාගන්න උත්සාහ කළා. එයත් හැමදාම වගේ මට මොකක්හරි කියන්න උත්සාහ කරනවා මට දැනුනා. ඒත් තාම නම් මොකුත් කිව්වේ නැහැ. ඒත් දවසක් එයා මට කිව්වා මුණ ගැහිලා කතා කරමු කියල. මමත් යමක් බලාපොරොත්තුවෙන් තමා ගියේ. මට කියන්න දෙයක් තියෙනවා.
කියන්නකෝ මම ආසාවෙන් කිව්වා. මට කෙනෙක් ගැන හැඟීමක් දැනෙනවා. ඒත් ඒක කියන්න තේරෙන්නේ නැහැ. ඔයා කෙලින්ම ඕක අහන්න එයාගෙන්. මම කිව්වා. එයත් මට කැමතියි වගේ. එයා පැතුම් ගොඩක් හිතේ තියන් කතා කරනවා වගේ මට දැනුනා. එහෙනම් වැඩේ ලේසියිනෙ. 
හරි ඉතින් කවුද ඒ කෙනා කියන්නකෝ....

සෙනෙහසකි එය හද පතුලක සැඟවුන.... I කොටස

වැස්සත් එක්ක මම බස් නැවතුමට ආවේ සර්ට පින් දෙන ගමන් පන්තිය ඉක්මනට ඉවර කරපු නිසා. මුළු අහසම කළු වෙලා තාමත් නැහැනේ බස් එකක් පේන්නවත්. හයියෝ ඔන්න වහින්නත් පටන් ගත්තා.
එහෙම ඉන්නකොටම කවුද කොල්ලෙක් ඇවිත් මගේ ඇෙඟ් වැදුනා. කොහෙද හලෝ මේ යන්නේ? මම උත්තර දුන්නේ තරහින්. මොකද කුඩේත් තව ටිකෙන් අත්හැරෙනනවා මේ කෙනා නිසා. සොරි නංගී සොරි මගේ මුණ දිහා එයා බලද්දී
කොහේදෝ ඉඳලා ආව හුරුපුරුද්දක් මගේ හිතට දැනුනා. ඒත් මට ඒ ගැන තවත් හිතන්න වෙලාවක් වුනේ නැහැ බස් එකක් ආව නිසා. 
මම අනිත් දවසෙත් පන්ති ඇරිලා වෙනදා වගේ එද්දී එදා සිද්දිය මතක් වුනා. ඒත් ඉතින් කවුරු දන්නා කෙනෙක්ද මගේ විකාර සිතුවිලි ගැන මම මටම බැන ගත්තා.  හැමදාම අම්මා මම එනකල් මඟ බලන් ඉන්නවා ඇති. ඒ නිසා ඉක්මනට බස් එකට නගින්න හදද්දී මාව වැටෙන්න වගේ යද්දීම කවුද ඇවිත් මාව ඇතුලට තල්ලු කළා.
පස්සේ බලද්දී එදා අර  ඇෙඟ් වැදුන කෙනා නේද කියල.

මම අද නම් හිතාගත්තා අම්ම එක්ක විස්තරේ කියන්න. මොකද අපි දෙන්නට ඉන්නේ අපි දෙන්න විතරක් නිසා. තාත්තගේ හදිසි වියෝව වෙලත් දැන් අවුරුදු දෙකක් විතර ඇති. මම පොඩි කාලේ ඉඳන් තාත්ත එක්ක ඉන්න ආස වුනාට තාත්ත නැති වුනාට පස්සේ අම්ම එක්ක තමා ගොඩක්ම ලං වුනේ. කොහෙද ළමයෝ අද ගියේ අම්ම අහද්දී තේරුනේ ගෙදරට මම ඇවිල්ලා නේද කියල.
ඉන්නකෝ අම්මේ මම පොඩි කතාවක් කියන්න ඔයාට. කොහොමහරි මම අම්මට අර විස්තරේ කිව්වා. අම්මා වැඩි වෙනසක් පෙන්නුවේ නැති වුනාට මොකක්හරි දෙයක් හිතුනද කියලත් මට නොදැනුනා නෙමෙයි. ඒත් ඒ අම්මලාගේ හැටි වෙන්න ඇති කියල මම හිතුවා. 
අනිත් දවසේ අම්මට හොඳටම අසනීප වෙලා. ප්‍රෙෂර් වැඩි වෙලා. පන්ති යන එකත් මම නවත්තලා රෝහලේ නවතින්න වුනා. මම එහෙම ඉන්න ගමන් කල්පනා කලේ මොකද අම්මට එකපාරටම අසනීප වුනේ කියල. ඒත් විශේෂයක් හිතාගන්න බැරි වුනා. 

කොහොම වුනත් කවුද මන්ද වහ බීලා ඉස්පිරිතාලෙට ගෙනත් තියෙනවා හැමෝම කලබලෙන් බලනවා අපි දැක්ක. හොයලා බලද්දී තමයි දැක්කේ අර ළමයා මට බස් නැවතුමේදී මුණ ගැහුණ. ඒ වෙලාවේ මට සැහෙන්න හිතට දුකක් ඇති වුනා. ඒත් බලන්න යන්නවත් විදියක් නැනේ. අම්මව තනියම වාට්ටුවේ දාල. අනික එයා වේදනාවෙන් ඉන්නේ. ඒ ළමයා ගෙදරින් සලකන්නේ නැහැ කියලලු වහ බිලා තියෙන්නේ. 
මට අනිත් අය කතා කරනවා ඇහුනා. අනිත් දවසට එලි වුනා. මටත් හරි නින්ද තිබුනේ නැහැ. මම අම්ම කෝ කියල බලද්දී පෙන්න නැහැ ඇෙඳ්. මම අම්මව හොයන ගමන් අර කොල්ල ඉන්න වාට්ටුව පැත්තට ගියා. මෙන්න පුදුම දෙයක්...

පතිනි දුක

ඇරඹු යුග දිවිය අතරමඟ
අසරණය ඔහු අහිමි වූයෙන් ගත සුවය
එන්න එන්නටම දිවිය කටුක බව පසක් වී
ගියෙමි මා රැකියාවකට ඔහු සුව කරගැනුමට

ලැබුණු පඩියද මද වුවත්
ඉවසා සියල්ල කලෙමි වැඩ හැකි පමණ
ටික දිනක් යනවිට
ප්‍රධානියාගේ ඇගෑලුම් වැඩිවිය මෙමට

පලා යන්නට දැරූ තැත ඔහුගෙන්
රැකියාව අහිමි වන නිසා වලකාගෙන 
සිතුවෙමි සැමියාගේ සුවය වෙනුවෙන් 
මගේ ආත්මය පාවා දෙන්නට
සල්ලාල මිනිසෙකු හමුවේ

දැනගතහොත් කවුරුන් හෝ මෙය
වරදකාරිය මා බව කියනු ඇත
එවන් චෝදනා කරන අය
මගේ පණ හා සම සැමියා 
රැක ගන්නට සහාය වනු ඇතිද?

මේ ආදරයම වෙයි 1

කාලෙකින් මේ පැත්තේ ඇවිත් ලිපියක් ලියන්න බැරි වුනා. ඒත් ඔන්න අද ආවා.කලකට ඉහතදී මම ආදරය වෙනුවෙන් ලිව්වා කවි නිර්මාණ කිහිපයකුත් අරගෙන. කොටස් වශයෙන් කවි ටික බ්ලොග් එකේ දාන්න හිතාගෙන ඉන්නේ :)

වෙන්වීම මෙන්ම මරණයද නියතයි.......

වෙන්වීමක් කියන්නේ කෙනෙක්ට ගොඩක් දැනෙන දෙයක් වගේම
අනිත් කෙනාට එතරම් දෙයක් නොවෙන්න පුළුවන්. සමහර සම්බන්දතාවලට
නමක් දෙන්න නොහැකියි මේ සමාජ ගර්භය තුල. ඒ සමහරවිට ඒවා සරල
වැඩි ඇති නැතිනම් සංකීර්ණ වැඩි ඇති. 
මොනවා වුනත් කෙනෙක්ගෙන් තවත් කෙනෙක්ට ඈත් වෙන්න සිදුවෙන
එක මනුෂ්‍ය වගේම තමන් ප්‍රිය කරන සතුන් පවා නිසා ඇතිවිය හැකි දෙයක්.

සම්බන්දතාවක් ඇති වෙන්න අපි බොහෝ දෙනා කියනා පරිදි මහා කාලයක්
යා යුතුයි කියා කිව්වත් මාගේ අදහස එයට මොහොතක් වුවත් ප්‍රමාණවත්. එනමුත් 
වෙන්වීමෙන් දැනෙන දුක වේදනාව සමහරවිට සදාකාලික වෙන්න පුළුවන්.

අද අපි කෙනෙක්ට සැනසීම ගෙනත් දෙනවා එනමුත් හෙට කාලයත් එක්කම.
අපිත් වෙනස් වෙන්න පුළුවන්. නමුත් සාදාරන හේතු නොමැතිව මනුස්සයෝ ලෙස
දුරස් වෙන එක නම් අනුමත කල නොහැකියි.
අපි කුඩා කල සිට මහලු වනතුරා මාපියන්, යාළුවන්, ආදරවන්තයා හෝ වන්තියට 
ලංවෙන්න කැමතියි. එහෙත් අපිට ඔවුන්ව සදාකාලිකව කොහොමත් තියාගන්න බැරිබව 
ඔබ මෙන්ම මමත් හොඳින්ම දන්නා කරුණක්. අනෙක් කරුණ තමයි අපිට කෙනෙක්ගේ
හිතේ බලෙන් රැඳෙන්න බැහැ. සහෝදරකම් පවා එහෙමයි. අපි තව කෙනෙක්ට තමන්ගේම 
කියා සැලකුවත් ඔවුන්ට කුමනහෝ කරුණු නිසා අපව නොවටින්න පුළුවන්.

එය එසේ වුවත් අපි දුක් වී මිය යන්න යාමෙන් පලක් සිදුවෙන්නේ නැහැ. කවුරුන්වත්
පරාජිත වී නිකමුන් මෙන් ජීවත්ව මිය ගිය අය ගැන කතා කරන්නේ, සිහි කරන්නේ නැහැ.
නමුත් වැටෙන වාරයක් පාසා නැඟිට ජීවිතය සාර්ථක කරගෙන සමාජයට වැඩක් කල අය
ගැන මිනිසුන්ගේ හිතේ රැඳෙනවා ඉබේටම.

සසර සැනසුම......

ඇය බොහෝ බලාපොරොත්තුව සිටි දිනය උදා විය. ඒ සරසවියෙන් අභිෂේක ලබන්නටය. සියුම් දුකක් හදේ තෙරපුනද
සතුටින් එය වින්දාය. පවුලේ අයත් සමඟ දැන් ආයෙත් ඉන්නට කල් ලැබුනද තවත් අපතේ හරින්න කියා කල් නොදමා
තවත් උසස් අධ්‍යාපන ලැබීමට පටන් ගන්නට අඩිතාලම දැම්මාය.
ඇය නමින් නිම්නාය.ලබාගත් උගත්කමට රැකියා සොයා යන්නට පටන් ගත් නිසා බොහෝ සිත් වේදනා වලට ලක් වන්නට විය.
දේශපාලන බලපෑම් මෙන්ම අවාසනාවත් සමඟ ඇතිවූ හේතු තිබුණි. නමුත් අවසානෙට නිම්නාට ඉගෙන ගත් ක්ෂේත්‍රයේම ව්‍යපාර උපදේශකවරිය වන්නට වරම් හිමි වුවාය.
තම ඉහල බලාපොරොත්තුව ඉටු වුවත් ජිවිතේ දුක ගැන ඇයට දැනෙන්න පටන් ගත්තේ මේ කාලයේදීමය. 
දිනෙන් දින ඉගෙනීම් කටයුතු මෙන්ම රැකියාවේ වැඩ ඉහල වෙත්ම මඳක් හෝ සිත නිවා ගත්තේ නවාතැන අසල වූ පන්සලට යාම නිසාය. 
හැකි අවස්ථාවල ගමේ මාපියන් වෙත ගොස් ඔවුන් දැක බලා ඉන්න අමතක නොකලද නෑදෑයන් පවා විවාහ වන්න කියා විවධ වූ කතා කියනා නිසා ගෙදරින් ඒ ගැන සොයන්නට යන බව දැනගත්තාය.

පන්සලේදීම නිතර දැක පුරුදු තරුණයෙක් හා ඇය පෙමින් බැඳී සිටියත් ඔහුද මහා බොරුකාරයෙක් බව දිනක දැනගත්තේ මිතුරෙකුගේ පණිවිඩයක් අනුව 
වෙනත් තරුණියක් හා හොටෙල් කාමරයක සිට එනවා සියැසින්ම දුටුවා නිසාය. එයින්ද යොවුන් ආදරය හා විවාහය ගැන තිබුණු විශ්වාසයද අහිමිව ගියේ නිම්නාටද නොදැනීමය.
එයින් ජිවිතේ බැඳීම් යනු දුකක් පමණක් බව පසක් කරගන්න ඇය රැකියාවේ කටයුතු වලට පමණක්ම සිත යොදවා සිටින කාලයේම රැකියා ස්ථානයේ සිදුවූ යම් අක්‍රමිකතාවක් නිසා
නිම්නා හටද නරක නාමයක් ගෑවිණි. අවසානයේදී ඇය නිවැරදි වුවද මිනිසුන්ගේ හැටි මෙන්ම සමාජය කොතරම් කුහකද කියා වටහා ගන්න පුළුවන්කම ලැබිණ. 

මාපියන්ගේ සිත් සතුටු කිරීමට හෝ කියා ඔවුන් සොයා දුන් දසුන් නමැති තරුණයෙක් හා විවාහ වෙන්නට ඇය සිතාගත්තාය. හැමදාමත් තනිව ගැහැනියකට ජිවත් වෙන්නට අපහසු යයි තම යෙහෙලියන් කියූ අදහස්ද
ඇයගේ මෙම තීරණයට බලපෑවාය. අවුරුද්දක් පමණ ඇසුරකින් පසු විවාහ වීමට දින නියම කරගෙන සිටින අතරතුර එම දසුන් වෙන අයෙක් හා කසාද බැඳ ඇති අයෙක් බව හෙළිවිය.

තවදුරටත් මේ ජීවිතය ගැන විසල් පැතුම් පතන්නේ මෙසේ දුක් විඳින්න කියාදැයි සිතුවා නිම්නා තම රැකියාවෙන් සමුගෙන තමා උපයාගත් දේ මාපියන්ට බාරදී ඔවුන්ගේ කැමැත්ත එතරම් නොතිබුණද එහෙත් කිසිත් කල නොහැකි නිසා අවසර දුන් පසුව වෙනත් ගම් පලාතක තිබෙන මෙහෙණි ආරණ්‍යයක් සොයා ගොස්
සසරින් එතර වීමේ මඟට පිවිසුනාය. 

ඇමතුම..... (කෙටි කතාවකි)

වාරයක් පාසාම දුරකථනය දෙස බැලුනේ කුමන හේතුවක් නිසාද කියා හිත ඇසුවේ නැත. කතා කරන්න කැමති කෙනාගේ අංකය මා ලඟ නැත. ඉල්ලීමට ද හිත නොදෙන්නේ කුමක් සිතාවිදැයි මා නොදන්නා නිසාය. 
ඔහුත් මාත් කලක පටන් සමාජ ජාලයේ මිතුරන් වීමු. එනමුත් හිතට නැගෙනා වාර ගණන දැන් දැන් වැඩි වෙමින් ඇත.
උසස් පෙළ අමතර පන්තිද හෙටට යෙදී ඇත. ඒ සඳහා සූදානම් විය යුතුය. 
"ආ නිමාලි දැන්ද ආවේ"යැයි කියමින් මගේ මිතුරිය පැමිණියේ තවත් අලුත් මිතුරෙකුද අපට හඳුන්වා දෙමින්ය. 
ඔහු නමින් පැතුම් ය. අහිංසක පෙනුමින් යුත් ඔහු සාමාන්‍ය පවුලක ළමයෙකි. මුල් දින කිහිපයේ වැඩි කතාවක් නොමැතිව හිඳි ඔහු මාගේ මිතුරිය අපේ සබයට එක්කාසු කරගත්තේ බලෙන්‍ ය.
පන්ති වැඩ අතපසු වුවද අන්තර්ජායේ සැරිසරන එක අමතක නොවෙනා දෙයකි. මාගේ හිතේ රැඳි මිතුරාද මට පෙම් කරතැයි නිශ්චිත හැඟීමක් නොවුයෙන් පුරුද්දට වාගේ සමාජ ජාලවල සිටියා මිසක ආසාව අඩුව යමින් තිබිණි. 

මා සිතුවේ වෙනදාටත් වඩා ඉගෙනීම් කටයුතු සදහා හිත යොදවනා එක වඩාත් යෝග්‍ය වනු ඇති බවයි.
මේ කාලය වනවිට පැතුම් මාගේ විස්වාසය දිනාගත් අයෙක් වී තිබුණි. එනමුත් ඔහුගේ බැල්මේ කුමක්දෝ නොකී දෙයක් ඇතැයි විටෙක හැඟුණි.
ඔහු දිනක් මට කෙටි පණිවිඩයක් එවා කියා තිබුනේ මා සමඟ දිග කතාවක් කීමට අවැසි බවකි. 
ඉන්පසු ඔන්ලයින් පැමිණි ඔහු ජිවිතේ අහිමි වූ පළමු ආදරය ගැන පැවසීය.
එය ඇසීමෙන් පසුව මා හට ඔහුගේ ආදරයේ තරම් වැටහුණු අතර අපගේ හිතවත්කම්ද වැඩිවිය.
අපගේ උසස් පෙළ විභාගයද අවසන්ව විවේකීව නිවසටව හිඳිනා කාලය පැමිණි අතර දිනක් පැතුම් මා හට ඔහු කැමතිබව කිවේය.
මාගේ අන්තර්ජාල මිතුරා මට කිසිදා ඔහුගෙන් කැමැත්ත ඇතිදැයි නොකීවේය . මා පැතුම් හා ආදරෙන් බැඳුණි. කිසිදා හරි තීරණයක් නොකියූ මාගේ ඔන්ලයින් යාලුවා වන නිලංග ආදරය පසුව පැවසුවත් එය ප්‍රතික්ෂේප කර මාගේ පෙමවතා හඳුන්වා දුන්නෙමි.පසු දිනෙක මා ඔහුට පැතුම්ගේ හා මගේ විවාහයට ආරාධනා කළෙමි.