Saturday, August 15, 2015

සසර සැනසුම......

ඇය බොහෝ බලාපොරොත්තුව සිටි දිනය උදා විය. ඒ සරසවියෙන් අභිෂේක ලබන්නටය. සියුම් දුකක් හදේ තෙරපුනද
සතුටින් එය වින්දාය. පවුලේ අයත් සමඟ දැන් ආයෙත් ඉන්නට කල් ලැබුනද තවත් අපතේ හරින්න කියා කල් නොදමා
තවත් උසස් අධ්‍යාපන ලැබීමට පටන් ගන්නට අඩිතාලම දැම්මාය.
ඇය නමින් නිම්නාය.ලබාගත් උගත්කමට රැකියා සොයා යන්නට පටන් ගත් නිසා බොහෝ සිත් වේදනා වලට ලක් වන්නට විය.
දේශපාලන බලපෑම් මෙන්ම අවාසනාවත් සමඟ ඇතිවූ හේතු තිබුණි. නමුත් අවසානෙට නිම්නාට ඉගෙන ගත් ක්ෂේත්‍රයේම ව්‍යපාර උපදේශකවරිය වන්නට වරම් හිමි වුවාය.
තම ඉහල බලාපොරොත්තුව ඉටු වුවත් ජිවිතේ දුක ගැන ඇයට දැනෙන්න පටන් ගත්තේ මේ කාලයේදීමය. 
දිනෙන් දින ඉගෙනීම් කටයුතු මෙන්ම රැකියාවේ වැඩ ඉහල වෙත්ම මඳක් හෝ සිත නිවා ගත්තේ නවාතැන අසල වූ පන්සලට යාම නිසාය. 
හැකි අවස්ථාවල ගමේ මාපියන් වෙත ගොස් ඔවුන් දැක බලා ඉන්න අමතක නොකලද නෑදෑයන් පවා විවාහ වන්න කියා විවධ වූ කතා කියනා නිසා ගෙදරින් ඒ ගැන සොයන්නට යන බව දැනගත්තාය.




පන්සලේදීම නිතර දැක පුරුදු තරුණයෙක් හා ඇය පෙමින් බැඳී සිටියත් ඔහුද මහා බොරුකාරයෙක් බව දිනක දැනගත්තේ මිතුරෙකුගේ පණිවිඩයක් අනුව 
වෙනත් තරුණියක් හා හොටෙල් කාමරයක සිට එනවා සියැසින්ම දුටුවා නිසාය. එයින්ද යොවුන් ආදරය හා විවාහය ගැන තිබුණු විශ්වාසයද අහිමිව ගියේ නිම්නාටද නොදැනීමය.
එයින් ජිවිතේ බැඳීම් යනු දුකක් පමණක් බව පසක් කරගන්න ඇය රැකියාවේ කටයුතු වලට පමණක්ම සිත යොදවා සිටින කාලයේම රැකියා ස්ථානයේ සිදුවූ යම් අක්‍රමිකතාවක් නිසා
නිම්නා හටද නරක නාමයක් ගෑවිණි. අවසානයේදී ඇය නිවැරදි වුවද මිනිසුන්ගේ හැටි මෙන්ම සමාජය කොතරම් කුහකද කියා වටහා ගන්න පුළුවන්කම ලැබිණ. 

මාපියන්ගේ සිත් සතුටු කිරීමට හෝ කියා ඔවුන් සොයා දුන් දසුන් නමැති තරුණයෙක් හා විවාහ වෙන්නට ඇය සිතාගත්තාය. හැමදාමත් තනිව ගැහැනියකට ජිවත් වෙන්නට අපහසු යයි තම යෙහෙලියන් කියූ අදහස්ද
ඇයගේ මෙම තීරණයට බලපෑවාය. අවුරුද්දක් පමණ ඇසුරකින් පසු විවාහ වීමට දින නියම කරගෙන සිටින අතරතුර එම දසුන් වෙන අයෙක් හා කසාද බැඳ ඇති අයෙක් බව හෙළිවිය.

තවදුරටත් මේ ජීවිතය ගැන විසල් පැතුම් පතන්නේ මෙසේ දුක් විඳින්න කියාදැයි සිතුවා නිම්නා තම රැකියාවෙන් සමුගෙන තමා උපයාගත් දේ මාපියන්ට බාරදී ඔවුන්ගේ කැමැත්ත එතරම් නොතිබුණද එහෙත් කිසිත් කල නොහැකි නිසා අවසර දුන් පසුව වෙනත් ගම් පලාතක තිබෙන මෙහෙණි ආරණ්‍යයක් සොයා ගොස්
සසරින් එතර වීමේ මඟට පිවිසුනාය. 

Monday, July 27, 2015

ඇමතුම..... (කෙටි කතාවකි)

වාරයක් පාසාම දුරකථනය දෙස බැලුනේ කුමන හේතුවක් නිසාද කියා හිත ඇසුවේ නැත. කතා කරන්න කැමති කෙනාගේ අංකය මා ලඟ නැත. ඉල්ලීමට ද හිත නොදෙන්නේ කුමක් සිතාවිදැයි මා නොදන්නා නිසාය. 
ඔහුත් මාත් කලක පටන් සමාජ ජාලයේ මිතුරන් වීමු. එනමුත් හිතට නැගෙනා වාර ගණන දැන් දැන් වැඩි වෙමින් ඇත.
උසස් පෙළ අමතර පන්තිද හෙටට යෙදී ඇත. ඒ සඳහා සූදානම් විය යුතුය. 
"ආ නිමාලි දැන්ද ආවේ"යැයි කියමින් මගේ මිතුරිය පැමිණියේ තවත් අලුත් මිතුරෙකුද අපට හඳුන්වා දෙමින්ය. 
ඔහු නමින් පැතුම් ය. අහිංසක පෙනුමින් යුත් ඔහු සාමාන්‍ය පවුලක ළමයෙකි. මුල් දින කිහිපයේ වැඩි කතාවක් නොමැතිව හිඳි ඔහු මාගේ මිතුරිය අපේ සබයට එක්කාසු කරගත්තේ බලෙන්‍ ය.
පන්ති වැඩ අතපසු වුවද අන්තර්ජායේ සැරිසරන එක අමතක නොවෙනා දෙයකි. මාගේ හිතේ රැඳි මිතුරාද මට පෙම් කරතැයි නිශ්චිත හැඟීමක් නොවුයෙන් පුරුද්දට වාගේ සමාජ ජාලවල සිටියා මිසක ආසාව අඩුව යමින් තිබිණි. 


මා සිතුවේ වෙනදාටත් වඩා ඉගෙනීම් කටයුතු සදහා හිත යොදවනා එක වඩාත් යෝග්‍ය වනු ඇති බවයි.
මේ කාලය වනවිට පැතුම් මාගේ විස්වාසය දිනාගත් අයෙක් වී තිබුණි. එනමුත් ඔහුගේ බැල්මේ කුමක්දෝ නොකී දෙයක් ඇතැයි විටෙක හැඟුණි.
ඔහු දිනක් මට කෙටි පණිවිඩයක් එවා කියා තිබුනේ මා සමඟ දිග කතාවක් කීමට අවැසි බවකි. 
ඉන්පසු ඔන්ලයින් පැමිණි ඔහු ජිවිතේ අහිමි වූ පළමු ආදරය ගැන පැවසීය.
එය ඇසීමෙන් පසුව මා හට ඔහුගේ ආදරයේ තරම් වැටහුණු අතර අපගේ හිතවත්කම්ද වැඩිවිය.
අපගේ උසස් පෙළ විභාගයද අවසන්ව විවේකීව නිවසටව හිඳිනා කාලය පැමිණි අතර දිනක් පැතුම් මා හට ඔහු කැමතිබව කිවේය.
මාගේ අන්තර්ජාල මිතුරා මට කිසිදා ඔහුගෙන් කැමැත්ත ඇතිදැයි නොකීවේය . මා පැතුම් හා ආදරෙන් බැඳුණි. කිසිදා හරි තීරණයක් නොකියූ මාගේ ඔන්ලයින් යාලුවා වන නිලංග ආදරය පසුව පැවසුවත් එය ප්‍රතික්ෂේප කර මාගේ පෙමවතා හඳුන්වා දුන්නෙමි.පසු දිනෙක මා ඔහුට පැතුම්ගේ හා මගේ විවාහයට ආරාධනා කළෙමි.

Thursday, July 23, 2015

සමාව..........

"ඔයා අනිත් දවසේ ඉඳන් අලුත් ඉන්ග්ලිෂ් පන්තියට යන්න ලෑස්ති වෙන්න ඕනි" අම්මා කියුවේ කෝපයෙන් නොවුවද තදින් බව මට වැටහීණ. "ඒත් එදාට මම ආසම tv program එක යන්නෙත් පන්ති වෙලාවටමනේ" මම මුවින් නොකීවද සිතෙන් කල්පා කලෙමි.

එනමුත් පන්තියට දින ලං වෙත්ම මා හට නොයා බැරි තරමටම ගෙදරින් උපදෙස් ලැබෙමින් තිබුණි. තවද එම පන්තියට මා යාමට අකමැති වුයේ එහි වැඩි දෙනෙක් ළමුන් මට වඩා වයසින් බාල අය වීමයි. රූපවාහිනී වැඩසටහන ගැන තිබුණු කැමැත්ත මා යටපත් කරගෙන අනිත් දවසේ පන්තියට ගියෙමි.
එහිදී එතරම් විශේෂයක් නොවූ අතර දෙවැනි දින හදිසියේම පන්ති පැවැත්වුයේ නැත. පන්ති නැති වුයේ එහි සර්ගේ මිස් පන්තිය පටන් ගන්නාවිටම අසනීප විම නිසාය.


මට එහිදී සිදු වුනේ පුදුම අකරතැබ්බකි. වෙනදාට ගෙදරින් මා පන්ති අවසන්ව එක්කාගෙන යාමට එන නිසා බසයේ යාමට සල්ලි ගෙන එන්නට මා හට උනන්දුවක් තිබුනේ නැත. පන්ති නැති වූ දින මට ගෙදර එන්නට වුයේ යහළුවෙක්ගේ සල්ලි ඉල්ලාගෙනය.
කෙසේහෝ මා ගෙදර ආ විට අම්මා හා තාත්තා කලේ එක්ව මා හට දොස් කීමයි. ඒ හදිස්සියකටවත් සල්ලි ගෙනගොස් තිබුනේ නැති නිසාය. මට ද පන්තිය ගැන යටපත්ව තිබූ අකමැත්ත නැවත හිතට ආව නිසා අම්මලාට මමද කෝපයෙන් කිව්වේ " මට ඕනිනම් පමණක් මා පන්තිය සඳහා යන බවය".
එවිට තාත්තා " මේ ළමයින්ට අප සියල්ල කර දුන්නත් ඔවුන්ට ඒ ගැන හැඟීමක් නැතියි" කියා කෝපයෙන් කියුවද ඒ වදනින් මගේ සිත සලිත විය. ඉන්පසු මට මහත් පසුතැවිල්ලක් සිතුනි. නින්දට යන තුරා තාත්තාට මුහුණ නොදී උන්නෙමි. පසුව නින්දට පෙර මාපියන් වඳින්නට ගොස් තාත්තාගෙන් කියූ වදන් වලට
හඬමින් සමාව ගතිමි. 
ඉන් මාස කිහිපයකට පසු එම පන්තිය නැවත්වීමට සර්ට සිදුවිය. ඒ අනිත් ළමුන් බොහෝ දෙනා නොපැමිණීම හේතුවෙනි. 

Tuesday, June 23, 2015

මනුසත්කම (එක කතාවක්)

ඉපදුන දා දුවණියක්
හිනැහුනා මුළු පවුලක්
ගෙවුනා යම් කාලයක් 
දැනුනේ යම් අමුත්තක්

අසනීප වී නිතර දුවනී
සැනසුම සිතෙන් ගිලිහුනී
මාපිය සිටියේ තැවුලෙන්
පිළියම් සෙව්වේ ඉක්මනින්

අතපා දම් පැහැ වී උණ ගැනෙනා විට
හදේ සිදුරක් බව දොස්තර කී විට
වැලපුම් දී ඔවුන් බලා නොසිට
සුවය පතා ආධාර පැතුවේ හැකිවිට

සමහරු හිනා වුනේ මහා බොරු යයි කියා
එනමුත් පිහිට කෙරූ ය සිටියේ බොහෝ දෙනා
පියාගේ රැකියාවෙන් ලැබූ මුදල්ද හැකිසේ ලබා
එකල අනුව පිටරට ගියේ සුවය ගෙන එන්න පතා


සැබෑ ලෙස අසරණ වූ කල මිනිසුන් ලෙඩ දුක් වලින්
මෙලෙසින් අසරණ වෙයි කිසිදා නොසිතුව ලෙසින්
බොරුව කලත් වැඩිදෙනා වාසි තකා වැඩියෙන්
පිහිටවීම වටී මනුසත්කම හැමදා අගයමින්....

Tuesday, April 28, 2015

IT අය ගැන.........

මම ගොඩක් කැමති වගේ හදාරන ක්ෂේත්‍රයක් තමා information technology කියන්නේ. ඒත් එතන ඉන්නෙත් අනිත් අය වගේම මිනිස්සු තමා. 
ඒ ගැන ලිව්ව කවි පන්තියක් මේ....... :) 


Tuesday, March 31, 2015

නාකි විසේ......


ගැහැණු ළමුන් දකිනා කලම

හිතට ගනී තම මනමාලකම
පොදු ස්ථාන කියා අමතකම
වෙන්නට යයි නාකි ඉලන්දාරිකම

තම දූගේ වයසේ බව දන්නවා
ඒ වුනත් හිතේ ආශාව තෙරපෙනවා
පවුල් දිවියේ රස අමතක වෙනවා
කොල්ලන්ටත් එහා විසේ වැඩෙනවා

ගෑවී ගෑවී යන්නට පෙරුම් පුරනවා
ලැජ්ජා නැති මොවුන් ගැන කලකිරෙනවා
පොඩි එවුන් මල් මෙන් තලා දමනවා
මේ වගේ නාකින්ට යන්නට අපා නැතිවෙනවා...

Monday, March 16, 2015

ඔබේම නැඟණිය නේද?....

එක බත්පත බෙදන් කෑවා අමතකද අයියණ්ඩි
සුන්දර ඒ ළමා කාලෙට යන්න බැරිවේදෝ අයියණ්ඩි
මට රිදුනොතින් නුඹ හැඬුවා අමතක නෑ අයියණ්ඩි
එවන් සෙනේ නැවත කාගෙන් හිමි වේදැයි නොදන්නෙමි....











පියෙකු වගේ ඔබ දුන්නේ ආදරේ මදි නොකියන්න
ඒ ආදරේ ගැන මා තරම් දන්නේ වෙන කවුද
නෑනන්ඩිය ආවත් ඔබ දිවියම එකලුකර
ඔබේ හදේ සිටිනා එකම සඳ ඔබේම නංගි නේද....